Kizoa - Video Maker: dance the show - voor Peterburgers en mijn mensen van Nador//

Dit is in menigeen zijn idee een behoorlijk lange tijd om naar een "zomaar"diapositieven show te kijken, toch heb ik hem zo willen uitbrengen in deze post om tegelijk wat uitleg te geven aan het waarom en wat ik ermee beoog zo visueel actief aan de weg te timmeren. Ik vind in deze begeleidende beschrijving een mooie gelegenheid om eens een fikse tip van de sluier op te lichten, maar pas op, de maagden van tegenwoordig dragen weer netkousen en die sluier is niet zo'n mantilla waar ze mee ter communie gaan, de meisjes zijn vroom dat wel, en daar willen ze wat voor terug. Zo'n motief, typisch vrouwelijk, dat heet aandacht krijgen, het is niet verboden om er wel eens wat van te zeggen maar altijd een beetje tekort komen kun je nu ook weer niet een positieve uitkomst voor je oprechtheid noemen. In het heilig evangelie kun je de gedachte nalezen in het verhaal over de onrechtvaardige rechter.

1e Congregational Church
Townshend - Vermont

Wij, ja, ook wij in Europa, zijn begonnen te denken dat wij leven in een oud land, dat alles al eens is gebeurd en dat er geen nieuws meer is onder de zon om naar uit te zien. Dat is zeer onbijbels om je voor te stellen, in de vrije val die de Westerse wereld sinds de jaren '70 van de vorige eeuw maakte is het evenwel voorstelbaar dat dit de uitkomst is geworden en niets heeft eraan geholpen om er wat beters van te maken. Het geval wil echter dat wij blind zijn geworden voro wat er feitelijk is gebeurd, gebeurt en kan gebeuren in de wereld om ons heen waartoe onze innerlijke wereld voortdurend mee in beweging is in een proces van impressies en expressies, en zekerheid daar komt iedereen ooit achter, die is alleen gegevn in de dagelijkse dingen en de werdl heel nabij, er zijn wel van die grote jiongens die dat anders willen zien maar geloof mij, "de mensen en hun gewoonten" is een mooi boek aan het worden dat nodig weer eens geschreven moest worden. Hoe weet ik dat soort dingen nu zo zeker? Wel, toen ik dan 12 jaren oud geworden was en het leven nog niet zo goed kende, als ik dat al ooit zal kunnen verklaren maar het zij zo, toen toonde ik grote belangstelling voor het onderwerp geschiedenis en daarvan met name de Griekse en Romeinse Oudheid die in de eerste klas van het gymnasium te Rotterdam Beukelsdijk behandeld werd door een kundig en boeiende verhalen vertelende wat oudere leraar geschiedenis, ik zie hem nog voor de klas staan in zijn roodbruin wollen colbert, dat was toen mode.

- Sarlat-les-moines -
 Chateau de Montaignard
bewerkt in atelier5

Mijn oom, ik zal het eerder of elders over hem gehad hebben, zijn naam was Niek van Nicolaas en hij was de directeur van een zeer te naam en faam bekend staande verzekeringsbank, was mijn hartelijke belangstelling voor de oudheid ter ore gekomen, hoe dat weet ik niet, ennaar ik nu concluderen kan, mijn oom Niek maakte zich erg bezorgd om mijn lot wanneer deze situatie aan zou houden.
Op zekere dag kwam mijn oom op bezoek, ook toen was een reis per auto van Alkmaar naar de grote stad Rotterdam toch een nogal tijdrovende onderneming, er was niemand jarig voor zove ik mij kan herinneren. En mijn oom kwam naar mijn schrijftafel die in de grote jongenskamer op de bovenverdieping van onze portiekwoning aan de Statensingel was vastgehecht, met drie zoons was er weinig hoop dat het huis ooit groot genoeg zou worden voor elk een eigen kamer, mijn oom ging bij mijn schrijftafel staan waaraan ik zat te studeren, te lezen eigenlijk, en hij sprak mij aan, dat hij een cadeau voor mij had meegebracht.

Wanneer je 12 jaar oud bent vindt je zo'n boodschap misschien heel normaal, ik keek geloof ik nauwelijks op en er kon weer eens geen lachje af ("ziet U niet dat ik zit te studeren?"), maar mijn oom gaf mij twee prisma pocket boekjes, die waren toen juist uitgevonden, en deze zagen er nog nieuw uit, de titel van deze uitgave in 2 delen luidde:
"zeden en gewoonten van de Romeinen".

En zowaar ik voelde mij zeer vereerd. Er is daarna nooit meer over deze dingen gesproken. Vandaag ben ik dankbaar gestemd dat ik zoiets kan opschrijven in ernst gemengd met vreugde. In een vrij land.